Όλα τα παραπάνω αποτελούν πυλώνες της παιδείας. Της παιδείας που θα θέλαμε να χαρακτηρίζει τους αυριανούς πολίτες του κόσμου. Πολίτες που σήμερα είναι παιδιά και καλούνται να ζήσουν στον κόσμο που εμείς φτιάξαμε γι’ αυτούς.

Για σκεφτείτε τι θα θέλαμε να αποφύγουμε και τι να κρατήσουμε στην κοινωνία μας. Ας κάνουμε έναν απολογισμό. Στην Ελλάδα όπου ανέκαθεν οι τέχνες και συγκεκριμένα το θέατρο ήταν μέρος της παιδείας των πολιτών της, όσο περνάνε τα χρόνια βλέπουμε ότι αφήνουμε όλο και πιο πίσω αυτή την κατεύθυνση στην εκπαίδευσή μας. Δείτε όμως πώς το θέατρο υπάρχει χωρίς να το γνωρίζουμε και χωρίς καν να το προκαλούμε να μας βοηθήσει στην εκπαίδευση.

Το θέατρο ξεκινά με την θεωρία συνεχίζει με την δημιουργία και καταλήγει στο θέαμα. Κάπως έτσι δεν είναι και η μάθηση; Ξεκινά με την πληροφορία, συνεχίζει με την επεξεργασία της και έπειτα αυτή καταλήγει σε γνώση.

Σκεφτείτε λοιπόν να του δίναμε ζωή μέσα στην τάξη κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας και να το χρησιμοποιούσαμε σαν εργαλείο μάθησης. Να αντιλαμβανόμασταν οι ίδιοι οι δάσκαλοι ότι έχουμε αυτή τη δυνατότητα και να την εξελίσσαμε. Τι πνοή θα έπαιρνε το διδακτικό έργο και πόσο θα επωφελούνταν οι μαθητές! 

Αφυπνίζοντάς αυτό το πολύτιμο εργαλείο δημιουργείται αυτόματα ένα κλίμα δημιουργικότητας, ένα πολυαισθητηριακό περιβάλλον. Όλες οι αισθήσεις ενεργοποιούνται και τα παιδιά είναι έτοιμα να προσλάβουν την νέα γνώση έχοντας στο επίκεντρο την προσωπικότητά τους. Δέχονται ολόπλευρα το ερέθισμα για μάθηση το οποίο αξιοποιούν με το δικό τους προσωπικό “φίλτρο”.

Έτσι, με αφετηρία τους διδακτικούς στόχους, τις αξίες και τους σκοπούς του προγράμματος σπουδών του Υπουργείου Παιδείας δημιουργούμε μία ουσιαστική πηγή για γνώση! 

Γνώση που προκύπτει μέσα από την τέχνη του θεάτρου και τις τεχνικές αυτού!

Γνώση που δεν μένει μέσα στα βιβλία, αλλά πλάθεται και ταξιδεύει με στόχο τα ίδια τα παιδιά να επικυρώσουν την σημαντικότητά της.

Το άρθρο Εκπαιδευτικό Θέατρο εμφανίστηκε πρώτα στο Plan C Institute.

Στις αρχές του αιώνα η έρευνα του Φρόιντ και άλλων ψυχαναλυτών, απέδειξε ότι η συναισθηματική ζωή του μικρού παιδιού τις περισσότερες φορές επηρεάζει κατά πολύ τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά του ενήλικου ατόμου. Σήμερα, σε ανάλογα συμπεράσματα καταλήγουν οι επιστήμονες της γνωστικής ψυχολογίας για τους συλλογισμούς και τις πρώτες αντιλήψεις για τον κόσμο που σχηματίζει το άτομο ως παιδί.

Τα παιδιά πριν πάνε σχολείο  έχουν ήδη διαμορφώσει μια αυτοδύναμη αίσθηση για τον κόσμο των φυσικών αντικειμένων, έχουν διαμορφώσει μια θεωρία για την ύλη και για τη νόηση. Ο τρόπος με τον οποίο λαμβάνονται υπόψη αυτές οι φυσικές προδιαθέσεις μάθησης και καλλιεργείται η επιστημονική σκέψη στο σχολείο κατά τα πρώτα σχολικά χρόνια, ελάχιστα προσανατολίζει το παιδί προς μια συνδυαστική κατεύθυνση.

Σε όλο τον δυτικό κόσμο οι μαθητές μελετούν διαφορετικές πηγές γνώσεων όπως μαθηματικά, ιστορία, βιολογία, φυσικές επιστήμες κ.α. Μετά το πέρας των μαθημάτων, στην καλύτερη των περιπτώσεων, γνωρίζουν πράγματα που δεν γνώριζαν πριν. Ωστόσο, αυτά που γνωρίζουν είναι μόνο γεγονότα και αργά ή γρήγορα αυτές οι γνώσεις εξαφανίζονται. Όταν η γνώση στηρίζεται στην απομνημόνευση, πολύ λίγα μένουν.

Γιατί γίνεται όμως αυτό; Ένα κύμα νέων ερευνών δίνει μια παράξενη για τον παραδοσιακό τρόπο σκέψης εξήγηση. Σε αυτές τις μελέτες καταγράφεται ότι ακόμη και οι μαθητές που απομνημονεύουν εύκολα και έχουν καταρτιστεί σωστά, εμφανίζοντας επιτυχίες στο σχολικό και ακαδημαϊκό πλαίσιο, δεν δείχνουν να έχουν κατανοήσει επαρκώς τις πληροφορίες και τις έννοιες που επεξεργάζονταν.

Πιο συγκεκριμένα, ερευνητές στο Πανεπιστήμιο ΜΙΤ και σε άλλα αξιόλογα Πανεπιστήμια  έχουν στοιχεία που φανερώνουν ότι μαθητές με τιμητικές διακρίσεις σε προπτυχιακά μαθήματα φυσικών επιστημών, πολλές φορές δεν μπορούν να λύσουν στοιχειώδη προβλήματα και να απαντήσουν σε ερωτήματα όταν αυτά τίθενται σε διαφορετική μορφή ελαφρώς από αυτήν που έχουν διδαχθεί. Το 70% των φοιτητών απάντησε με διαισθητικό τρόπο, παρόλο που είχαν διδαχθεί κάποιο μάθημα μηχανικής.

Από την άλλη είναι γνωστά τα πειράματα που έχουν να κάνουν με τη δημιουργικότητα των παιδιών, η οποία καταστέλλεται κατά την πορεία των σχολικών χρόνων. Συγκεκριμένα, στην ηλικία των 5 ετών το 98% των παιδιών χαρακτηρίστηκε βάσει τεστ ως εξαιρετικά δημιουργικός/-ή.  Στην ηλικία των 10 ετών ο αριθμός των παιδιών που επιτύγχανε το ίδιο αποτέλεσμα έπεφτε στο 30%, στην ηλικία των 15 το ποσοστά σταθερά προς τα κάτω στο 12%, ενώ για τους ενήλικες τα πράγματα ακόμη πιο απογοητευτικά το ποσοστό που διατήρησε τελικά τη δημιουργικότητα του, ανέρχεται μόλις στο 2%.

Η λύση, στο τι πρέπει να κρατήσουμε από τις έμφυτες μαθησιακές προδιαθέσεις του είδους μας και τι θα πρέπει να τροποποιήσουμε και να αναπλάσουμε, βρίσκεται στα πρώτα χρόνια και συγκεκριμένα στους πρώιμους συλλογισμούς του παιδιού, οι οποίοι θα πρέπει να ελεγχθούν και να αξιοποιηθούν.

Στόχος ενός σύγχρονου μαθησιακού προγράμματος προσχολικής και πρωτοσχολικής εκπαίδευσης θα πρέπει να είναι η γνώση τόσο των δυνατοτήτων, όσο και των παρανοήσεων και στερεοτύπων που δημιουργούνται νωρίς και από ότι φαίνεται καταστέλλουν την ουσιαστική κατανόηση και τη βαθύτερη μάθηση. 

Γιώργος Λούκας

Ειδικός Σύμβουλος Μάθησης

Το άρθρο Πώς το παιδί αντιλαμβάνεται τον κόσμο εμφανίστηκε πρώτα στο Plan C Institute.

Το σχολείο ζητά από τους νέους την αποστήθιση γνωστικών αντικειμένων, χωρίς να προσδοκά την ουσιαστική τους κατανόηση τους  και κυρίως χωρίς να τους παρέχει τον χώρο και το χρόνο για την πρακτική εφαρμογή των θεωρητικών γνώσεων στον πραγματικό κόσμο.

Αυτό σε συνδυασμό με τον ομοιογενή τρόπο παρουσίασης της ύλης κάνει τα περισσότερα  παιδιά απλώς και μόνο να περιμένουν καρτερικά να τελειώσει  το μαρτύριο τους, παίρνοντας όσο το δυνατόν υψηλότερο βαθμό μπορούν και με αυτόν ως προίκα να κάνουν το καλύτερο (αν και τυχαίο, πολλές φορές) δυνατό πλασάρισμα στις σχολές της Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Το εκπαιδευτικό σύστημα λοιπόν, αγνοεί  βασικές αρχές που διαφοροποιούν τα παιδιά μεταξύ τους όπως η δημιουργικότητα, η προσωπικότητα, η αντιληπτική ικανότητα, τα μαθησιακά στυλ, δευτερεύουσες αλλά καθόλου αμελητέες δεξιότητες όπως η κίνηση, το μουσικό ταλέντο, η χωροταξική αντίληψη. Δεν συζητάμε καν για το ζήτημα ανάπτυξης της συναισθηματικής νοημοσύνης, το οποίο απαιτεί χρόνο, αλλά υπόσχεται ευτυχία και επιτυχία.

Επομένως η ανάγκη αναγνώρισης και εξέλιξης των παραπάνω δυνατοτήτων που ενυπάρχουν σε διαφορετικό βαθμό σε κάθε άνθρωπο, αποτελούν αναγκαία προυπόθεση για την προσαρμογή του νέου σε έναν κόσμο που αλλάζει με δραματικούς ρυθμούς, καθώς υπολογίζεται πως το 65% των επαγγελματικών δεξιοτήτων που θα ζητηθούν, προς το παρόν δεν υπάρχουν καν.

Προτείνουμε έναν ευρύτατο έλεγχο δεξιοτήτων, έναν επαγγελματικό προσανατολισμό για να το πούμε πιο απλά, από πολύ μικρή ηλικία. Σύμφωνα με έρευνες του ψυχολόγου Άντερς Έρικσον, ο καθένας μπορεί να γίνει πολύ ικανός σε κάτι αρκεί να είναι διατεθειμένος να εξασκηθεί όσο χρειάζεται. Μελέτες με αντικείμενο κορυφαίους μουσικούς, αθλητές, σκακιστές δείχνουν ότι απαιτούνται τουλάχιστον 10.000 ώρες εξάσκησης σε μια περίοδο μεγαλύτερη των 10 χρόνων…

Γνωρίζοντας λοιπόν, τις δεξιότητες και αναπτύσσοντας τους εαυτούς μας από νωρίς έχουμε τη δυνατότητα να ενισχύσουμε τα ταλέντα αλλά και να βελτιώσουμε τις αδυναμίες μας καθώς επίσης και να πορευτούμε δυνατοί και με πλάνο σε έναν κόσμο με πολλαπλών απαιτήσεων.
 

Γιώργος Λούκας

ειδικός σύμβουλος μάθησης

Το άρθρο Επαγγελματικός Προσανατολισμός για όλους! εμφανίστηκε πρώτα στο Plan C Institute.

Η απάντηση τουλάχιστον από την πλευρά των νευροεπιστημών είναι ότι η εκπαίδευση θα έπρεπε να αρχίζει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Αυτό, γιατί παρόλο που ο εγκέφαλος έχει μεγάλη πλαστικότητα, υπάρχουν προκαθορισμένα στάδια ανάπτυξης, κατά τα οποία ο εγκέφαλος είναι βιολογικά έτοιμος για την κατάκτηση μιας ικανότητας, τα λεγόμενα «παράθυρα ευκαιριών» και είναι τα χρονικά διαστήματα κατά τη διάρκεια των οποίων δημιουργούνται τα πρώτα νευρωνικά δίκτυα.

Αν δεν εγκατασταθούν τα πρώτα νευρωνικά δίκτυα  σε αυτό το διάστημα, τότε ενδέχεται το άτομο αυτό να μην μπορέσει ποτέ να αναπτύξει μια ικανότητα ή να την αναπτύξει ατελώς. Αυτή η περίοδος ορίζεται από τους ειδικούς ανάμεσα από τη γέννηση και τα έξι χρόνια (και έως τα 10 για τη μουσική ικανότητα).

Ας ρίξουμε μια ματιά στα παράθυρα ευκαιρίας στον άνθρωπο σύμφωνα με τον Begley (1996-1997):

• Συναισθηματική ωρίμανση: 0 έως 2
• Όραση: 0 έως 2
• Κοινωνικοποίηση: 0 έως 2
• Γλώσσα: 0 έως  4  
• Ξένη Γλώσσα: 0 έως 6
• Μαθηματικά – Λογική: 1 έως 4  
• Μουσική: 3 έως 10

Η παιδική ηλικία επομένως, θεωρείται η πιο κατάλληλη περίοδος για να προσφερθούν στον εγκέφαλο του παιδιού πλούσια ερεθίσματα τα οποία θα αποτελέσουν τη βάση για την περαιτέρω ανάπτυξή του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι προαναφερθείσες ικανότητες δεν μπορούν να μεταβληθούν και στην πορεία της ζωής ενός ατόμου. Εάν ωστόσο τα αρχικά νευρωνικά δίκτυα «δεν συνδεθούν» σωστά, θα υπάρξει πρόβλημα, καθώς οι μετέπειτα αλλαγές θα συντελούνται στα ήδη υπάρχοντα «ελλατωματικά» νευρωνικά δίκτυα.

Στην ηλικία των δύο ετών λοιπόν, ο εγκέφαλος ενός παιδιού περιέχει δύο φορές περισσότερες συνάψεις και καταναλώνει δύο φορές περισσότερη ενέργεια από τον εγκέφαλο ενός φυσιολογικού ενήλικα.

Αυτό που επιφέρει η πρώιμη εκπαίδευση των ικανοτήτων μοιάζει με ταχυδακτυλουργικό κόλπο. Οι συνάψεις που δεν χρησιμοποιούνται, πράγμα που οφείλεται βέβαια και σε μεγάλο βαθμό στα γονίδια και όχι μόνο στο περιβάλλον, καταργούνται (απόπτωση). Παιδιά που μεγάλωσαν με ζώα και δεν είχαν σε αυτή τη φάση της ανάπτυξης τους επαρκή ποιότητα και ποσότητα ερεθισμάτων, δεν κατέκτησαν τη γλώσσα και δεν συμπεριφέρθηκαν τελικά ως ανθρώπινα όντα καθώς δεν σχημάτισαν ποτέ τις κατάλληλες ανακατατάξεις στους νευρώνες  του εγκεφάλου  τους.

Αλλά τι ακριβώς εννοούμε όταν λέμε πλούσιο σε ερεθίσματα περιβάλλον, δεδομένο ότι στα γονίδια μας επί του παρόντος και προσωπικά δεν μπορούμε να επέμβουμε; Τη δεκαετία του 60 η Marian Diamond και οι συνεργάτες της, παρατήρησαν δύο ομάδες ποντικιών. Η μια ομάδα ήταν εκτεθειμένη σε πλούσια περιβαλλοντικά ερεθίσματα και η άλλη σε φτωχά από ερεθίσματα περιβάλλον. Αυτό που αποκαλύφθηκε ήταν ότι τα ποντίκια που είχαν τοποθετηθεί  στο πλούσιο περιβάλλον, ο εγκέφαλος τους έγινε μεγαλύτερος και απέκτησε πιο σύνθετες δομές, με αποτέλεσμα- εκλαϊκεύοντας- τα ποντίκια να γίνουν πιο έξυπνα. Η ιδέα αυτή διαδόθηκε ταχέως και υπήρξε η τάση να διαμορφώνονται τα παιδικά δωμάτια των μωρών με χρώματα και πολλά και διαφορετικά παιχνίδια. Ωστόσο την διαφορά στις δομές του εγκεφάλου την έκανε το παιχνίδι και η συναναστροφή με τα άλλα ποντίκια και τη «ζημιά» η απομόνωση. Επομένως, όταν συζητάμε για πλούσιο περιβάλλον δεν εννοούμε τα υλικά αγαθά που τους παρέχουμε, αλλά τον ποιοτικό χρόνο που δίνουμε στα παιδιά μας καθώς και τις δυνατότητες συναναστροφής τους με συνομηλίκους τους και ελεύθερο παιχνίδι.

Η γνώση λοιπόν όλων των παραπάνω αποτελεί όχι μόνο καθήκον όλων των εκπαιδευτικών, αλλά και των γονέων που θέλουν να προσφέρουν στα παιδιά τους, αλλά δεν ξέρουν πως.

Γιώργος Λούκας

Ειδικός Σύμβουλος Μάθησης

Το άρθρο Ποια στάδια ανάπτυξης πρέπει να γνωρίζουμε, ώστε να εκπαιδεύουμε σωστά τα παιδιά μας; εμφανίστηκε πρώτα στο Plan C Institute.

Κάθε μια από αυτές  τις τέσσερις νοητικές λειτουργίες εκτελεί διαφορετικό νοητικό έργο. Πιο συγκεκριμένα, η πρόσληψη αφορά την αποκωδικοποίηση (λεκτική συνήθως) και την κατανόηση του μηνύματος. Η μνήμη για να απομνημονεύσουμε, η λογική σκέψη για να βρούμε τη μια, τη λογική λύση, συγκρίνει και ταξινομεί και τέλος η δημιουργική σκέψη για να βρούμε πολλές πρωτότυπες, εναλλακτικές ιδέες και λύσεις.

Στο σχολείο η σκέψη που προωθείται και βαθμολογείται είναι η λογική σκέψη, σε αντίθεση με τη ζωή που με την πολυπλοκότητά της, απαιτεί μάλλον περισσότερο την επιστράτευση των δημιουργικών δυναμικών του ατόμου για προσωπική και επαγγελματική επιτυχία.

Οι δημιουργικοί μαθητές, ιδιαίτερα στη χώρα μας δεν αναγνωρίζονται και χάνεται έτσι ένα πολύτιμο κεφάλαιο ανθρώπινου δυναμικού. Φυσικά οι τέσσερις νοητικές λειτουργίες δεν είναι ξένες η μια προς την άλλη, αλλά συμβαδίζουν. Δηλαδή ένας άνθρωπος μπορεί να λειτουργήσει σε υψηλό βαθμό και τις τέσσερις νοητικές ικανότητες, αυτός είναι ένας χαρισματικός άνθρωπος θα λέγαμε.  Όπως είναι λογικό να υπάρχουν και διαφορετικές παραλλαγές στα παραπάνω χαρακτηριστικά όπως χαμηλή νοημοσύνη- χαμηλή δημιουργικότητα, υψηλή νοημοσύνη- χαμηλή δημιουργικότητα, χαμηλή νοημοσύνη- υψηλή δημιουργικότητα.

Ας δούμε όμως μερικές διαφορές με πιο «κραυγαλέο» τρόπο  για να γίνει πιο κατανοητό:

Ένας σημαντικός θεωρητικός της έννοιας της δημιουργικότητας, ο Torrance υποστήριζε ότι αν προσπαθούσαμε να αναγνωρίσουμε τα ταλαντούχα παιδιά βασιζόμενοι μόνο στα τεστ νοημοσύνης, θα αποκλείαμε το 70% των δημιουργικών παιδιών.

Οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να κατανοήσουν ότι η δημιουργικότητα και επίδοση δεν είναι υποχρεωτικό να ταυτίζονται και ότι ορισμένα “ενοχλητικά” παιδιά απλώς ψάχνουν να βρουν τρόπο έκφρασης  στο μονοδιάστατο γι’ αυτά σχολείο. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί  ιδιοφυείς άνθρωποι απέτυχαν στον ακαδημαϊκό στίβο, αλλά πέτυχαν και ανέβασαν με το θάρρος και την πρωτοτυπία σκέψης τους την ανθρωπότητα μερικούς πόντους ψηλότερα.

Γιώργος Λούκας

Ειδικός σύμβουλος μάθησης

Το άρθρο Η διαφορά λογικής και δημιουργικής σκέψης στα παιδιά εμφανίστηκε πρώτα στο Plan C Institute.

Μία καλή εκπαίδευση σημαίνει ότι κάθε παιδί στο σχολείο μπορεί να γίνει ένας ενθουσιώδης μαθητής ο οποίος αποκτά κίνητρο να κάνει το καλύτερο και απολαμβάνει την πρόκληση του να μαθαίνει κάτι καθημερινά. Όλοι οι άνθρωποι θα πρέπει να αναγνωρίζονται για το τι κάνουν καλύτερα και μετά να το χρησιμοποιούν και να το αναπτύσσουν μοναδικά. 

Σύμφωνα με τη θεωρία του Gardner  τα επίπεδα νοημοσύνης καθορίζονται από 8 διαφορετικές ικανότητες που βρίσκονται σε συνεχή αλληλεξάρτηση και χωρίζονται σε:

1. Διαπροσωπική νοημοσύνη (καλές σχέσεις με τους συνανθρώπους)
2. Ενδοπροσωπική νοημοσύνη (αυτογνωσία)
3. Κιναισθητική  νοημοσύνη (κατασκευές, αθλητικές επιδόσεις κτλ)
4. Χωροταξική νοημοσύνη (ρομποτική ,σχέδιο κτλ)
5. Μουσική νοημοσύνη
6. Λογικομαθηματική νοημοσύνη (επαγωγικός συλλογισμός, μαθηματικά)
7. Γλωσσική νοημοσύνη (εκφραστική ικανότητα ως γραπτός και προφορικός λόγος)
8. Νατουραλιστική νοημοσύνη (εξερευνά τη  σχέση με τον κόσμο, τη φύση)

Το άρθρο Η Πολλαπλή Νοημοσύνη μας! εμφανίστηκε πρώτα στο Plan C Institute.

Το Plan-C είναι το μοναδικό στην Ελλάδα Ινστιτούτο που πραγματοποιείται διδακτικός έλεγχος στους γονείς αλλά και σε εκπαιδευτικούς. Πιο συγκεκριμένα ο εκπαιδευτής και ο γονέας συνυπάρχουν στην εκπαίδευση του παιδιού από κοινού. Καταγράφονται όλες οι παρατηρήσεις και κατόπιν δίνονται οδηγίες και συμβουλές προς τους γονείς. Με αυτόν τον τρόπο επιταχύνονται δραματικά τα αποτελέσματα σε όλους τους τομείς (ψυχολογικό, μαθησιακό), αφού από τη μια ο θεραπευτής αποκτά πιο έγκυρη εικόνα για την αλληλεπίδραση γονέα-μαθητή και από την άλλη εκπαιδεύεται ο γονέας σε τρόπους αντιμετώπισης της εκάστοτε δυσκολίας. Μέθοδος ιδιαίτερα αποτελεσματική σε περιπτώσεις διάσπασης προσοχής.

Το άρθρο Κωδικοποίηση τρόπου Μελέτης – Διδακτικός Έλεγχος εμφανίστηκε πρώτα στο Plan C Institute.

Σε πολλούς ανθρώπους ασχέτως μαθησιακών δυσκολιών είναι φοβερά άβολο να μιλούν και να εξετάζονται όταν έχουν μπροστά τους άγνωστους εξεταστές ή μελλοντικούς εργοδότες. Άγχος καταβάλει τις προσπάθειες τους να κάνουν καλή εντύπωση και αυτό έχει ως συνέπεια να χάνουν έδαφος στην υλοποίηση του στόχου τους.

Στο Plan-C προετοιμάζουμε τους μαθητές σε συνεργασία με  διεπιστημονική ομάδα  όσον αφορά πεδία που “κερδίζουν πόντους” σε μια προφορική εξέταση όπως είναι:

• η σωστή στάση σώματος (συνεργασία με ψυχογλωσσολόγο)
• δαχείριση άγχους και συγκέντρωσης
• σωστή χρήση φωνής (συνεργασία με φωνοθεραπευτή)
• καλλιέργεια έκφρασης και προφορικού λόγου
• οργάνωση μελέτης μέσω ανίχνευσης του μαθησιακού τύπου κάθε μαθητή (με ποιον τρόπο μαθαίνει ευκολότερα)

Το άρθρο Προετοιμασία Προφορικών Εξετάσεων εμφανίστηκε πρώτα στο Plan C Institute.

Πιο συγκεκριμένα, το παιδί από τις πρώτες κιόλας τάξεις του δημοτικού μπορεί με τη μέθοδο μάθησης επίλυσης μέσω προβλημάτων έχοντας ως στόχο την κατασκευή ενός ρομπότ της δικής του φαντασίας να έρθει σε επαφή με τις επιστήμες των μαθηματικών, της βιολογίας, της γλώσσας, της γεωγραφίας και όποια ακόμη επιστήμη χρειάζεται, μέχρι και αστροφυσική στην προσπάθεια ολοκλήρωσης του έργου του.

Το παιδί με αυτόν τον τρόπο γίνεται ενεργός μέτοχος και ο δάσκαλος διακριτικός επιτηρητής. Ο στόχος είναι χειροπιαστός (η ολοκλήρωση του ρομπότ) και όχι μακροπρόθεσμος (θα γίνεις δικηγόρος, γιατρός κτλ) και ανούσιος (επίλυση ασκήσεων φυλλαδίου).

Έτσι πέρα από το γεγονός ότι το παιδί έρχεται σε επαφή με ένα αντικείμενο που θα αποτελεί το next big project του πολιτισμού μας, αποκτά βάσει αυτού και τα ερεθίσματα για να καταπιαστεί και με άλλους επιστημονικούς τομείς, δημιουργώντας έτσι μια σφαιρική γνώση η οποία θα του επιτρέψει ίσως να  ανακαλύψει μελλοντικά και το αντικείμενο που το ενδιαφέρει να ασχοληθεί πιο ενεργά.

Αυτή είναι και η ουσιώδης διαφορά του προγράμματος μας. Είναι παιδαγωγική ρομποτική και όχι εκπαιδευτική ρομποτική.

Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει και στα αποτελεσματα που αυτή μεθοδος παράγει και στα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Μέσω αυτής της διαδικασίας που τους κινεί το ενδιαφέρον σίγουρα περισσότερο και μιας και μια μεγάλη μερίδα των παιδιών αυτή είναι αρκετά καλή στα κατασκευαστικά, αντλούν τεράστια αυτοπεποίθηση με το να τα καταφέρνουν και ενεργοποιείται ξανά η διαδικασία μάθησης που μέχρι πρότινος έδειχνε να αργοπεθαίνει ύστερα από τις συνεχόμενες αποτυχίες στο σχολείο. Πράγμα που αποδεικνύει με τον πλέον εμφατικό τρόπο ότι υπάρχει εξατομικευμένη μάθηση και όχι μαθησιακές δυσκολίες γενικά.

Το άρθρο Παιδαγωγική Ρομποτική – (Υπηρεσία Λειβαδιάς) εμφανίστηκε πρώτα στο Plan C Institute.

Αποτελεί το όχημα, δηλαδή το μέσο με το οποίο επιτυγχάνεται η προσωπική και επαγγελματική ανάπτυξη, είναι εμπειρία αλλαγής. Προσανατολίζεται στο να ενεργοποιήσει τον άνθρωπο, μέσω μιας δημιουργικής διαδικασίας, που προκαλεί τη σκέψη και τον ωθεί να μεγιστοποιήσει το προσωπικό του δυναμικό, αναπτυσσόμενος συνολικά, ώστε να ξεκλειδώσει δεξιότητες, να μεγιστοποιήσει την απόδοση του σε όλους τους τομείς, να επιτύχει τους στόχους του και να διαχειριστεί προσωπικές και επαγγελματικές προκλήσεις.

Το άρθρο Life Coaching εμφανίστηκε πρώτα στο Plan C Institute.